DJ ပြတ္သံနဲ႔အတူ အားရပါးရ ရယ္ေနေသာ ကေလးအသံ ေလးၾကားေတာ့ ေသာက္လက္စ
ေကာ္ဖီခြက္ကို အသာအယာ ျပန္ခ်ရင္း
“ ဟယ္လို …… ….“
“ ……. …….. . ……… ………… & မင္းအတြက္ ပန္းသီးတစ္လံုးနဲ႔ ဓါးတစ္ေခ်ာင္း လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ပို႔လိုက္တယ္။
အဲဒီ လက္ေဆာင္ကို တစ္ၾကိမ္စီ မင္းၾကိဳက္သလို စီရင္ပိုင္ခြင့္ ရွိတယ္၊
မင္းရဲ႕ စီမံမွဳကို ေက်နပ္စြာ ေစာင့္ေနမယ္ “
စကားသံအဆံုးမွာေတာ့ သူ႔ဖက္ကပဲ ဖုန္းခ်သြားခဲ့တယ္။
ထိုေန႔၏ နံနက္ခင္းသည္
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္
ထိုကဗ်ာသည္
အတၱၾကီးေသာ ဥပုသ္သည္တစ္ဦးႏွင့္ တူေနေပလိမ့္မည္။
အခန္း ( - ၁ )
ကၽြန္မမွာ အရမ္းခင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေနာက္ထပ္(၂)ေယာက္ရွိတယ္။ ပထမႏွစ္ ကတည္းက ခင္ရတဲ့
အာကာဆိုတဲ့ေကာင္ေလးနဲ႕ ခ်ယ္ရီဆိုတဲ့ မိန္းကေလးရယ္ပါ။ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အထိ တြဲျဖစ္တာဆိုလို႔
ဒီ(၂)ေယာက္ပဲက်န္ခဲ့တယ္။ အိမ္ခ်င္းလည္း သိပ္မေ၀းေတာ့ တစ္တြဲတဲြ တြဲေနျဖစ္တာေပ့ါ။ ေက်ာင္းၿပီးေပမယ့္
အလုပ္ထဲ ၀င္ဖို႔ အရည္အခ်င္းမရွိတဲ့ ကၽြန္မက Funcy Shop ေလး ဖြင့္ထားတယ္။ ခ်ယ္ရီကိုေတာ့ သူ႔ဒယ္ဒီက
သူ႔နာမည္နဲ႔ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ အစုရွယ္ယာ ၀င္ေပးထားတယ္။ Assistant Managar ရာထူးေလးနဲ႔ေလ။
အာကာကေတာ့ သူ႔အကိုေဆးခန္းနဲ႔ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ ေဆးဆိုင္ေလးႏွစ္ခုၾကား အခ်ိန္ကုန္ေနတယ္။ ခ်ယ္ရီက
အာကာကို စိတ္၀င္စား တယ္တဲ့။ ကၽြန္မကို ရင္ဖြင့္ခဲ့တယ္။ အာကာ့ကို ထိန္းခ်ဳပ္မရေအာင္ စြဲလမ္းေနတဲ့
ခ်ယ္ရီကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ စာနာမိခဲ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ အာကာနဲ႔ ခ်ယ္ရီကို ၾကား၀င္ၿပီး ေစ့ေပးခဲ့တယ္။
အာကာကလည္းမိန္းကေလးတန္မဲ့ သူ႔ကို စြဲလန္းေနတဲ့ ခ်ယ္ရီကို မျငင္းရက္ပဲ အလိုက္အထိုက္ေနခဲ့တယ္ ။
အာကာနဲ႔ ခ်ယ္ရီ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း အျပင္မွာ
ခ်ိန္းေတြ႔တာေတြ ဘာေတြမရွိဘူး။ သူငယ္ခ်င္း(၂)ေယာက္ မုန္႔ထြက္ စားတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး နဲ႔တင္
လုံေလာက္တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း သြားတဲ့ ေနရာရယ္လို႔ မရွိဘူး။ (၃)ေယာက္ ခ်ိန္းၿပီးမွ
အတူတူသြားေလ့ရွိတယ္။
ဒီေန႔က ခ်ယ္ရီ စကၤာပူကို သူတို႔ကုမၸဏီက လႊတ္လို႔ တစ္ႏွစ္ အလုပ္သြားလုပ္ရမယ္တဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်ယ္ရီ
စကၤာပူက ရံုးခ်ဳပ္ကုိ အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔ ကၽြန္မနဲ႔ အာကာ ေလယာဥ္ကြင္းကို လိုက္ပို႔ျဖစ္တယ္။
ေလယာဥ္ေပၚမတက္ခင္ သူငယ္ခ်င္း(၃)ေယာက္ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုရိုက္ လိုက္ေသးတယ္။
ၿပီးေတာ့မွ ခ်ယ္ရီက ကၽြန္မဘက္လွည့္ၿပီး -
“ သီရိ နင့္ဆီ ဒီမနက္ေရာ ဖုန္းလာေသးလား “
“ အင္း ဆက္တယ္ ။ ဒီေန႔ေတာင္ ပန္းသီးတစ္လံုးနဲ႔ ဓါးတစ္ေခ်ာင္း လက္ေဆာင္ ရခဲ့တယ္”
“ အဲဒီေတာ့ နင္က ဘာလုပ္မွာလဲ “
ကၽြန္မ ခ်ယ္ရီကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္ ၿပီးေတာ့မွ “ ငါကိုယ္တိုင္မသိေသးဘူး ခ်ယ္ရီ “
“ ဘယ္လို “
အေျဖတစ္ခုခုကို သိခ်င္ေနတဲ့ ခ်ယ္ရီကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ စကားကို သိပ္ေက်နပ္ပံုမရ ……
ေလယာဥ္ေပၚမတက္ခင္ သူငယ္ခ်င္း (၃)ေယာက္ ေရာက္တက္ရာရာေတြ ၊ သတိရေနရမယ္ဆို စတဲ့
ခရီးတစ္ခုသြားခါနီး ေျပာေနက် လူ႔သဘာ၀ လမ္းခြဲစကားေတြ ေျပာေနတဲ့ သိပ္မၾကာေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့
ကၽြန္မနဲ႔ အာကာကို လက္ျပ ႏွဳတ္ဆက္ၿပီး ေက်ာခိုင္းထြက္သြားတယ္။ ခ်ယ္ရီရဲ႕ ေက်ာျပင္သည္ တျဖည္းျဖည္း
ေ၀းကြာသြားတယ္။ ခ်ယ္ရီပါသြားတဲ့ ေလယာဥ္ေလးက လည္း ကၽြန္မတို႔ကို ထားရစ္ခဲ့ၿပီး အေ၀းဆံုးကို
ပ်ံသန္းသြားခဲ့ၿပီ ။ သမင္ျပန္ လွည့္ၾကည့္ေနမယ့္ ခ်ယ္ရီပံုကို ပံုေဖာ္ရင္း မ်က္ရည္ေလး စို႔နစ္ လာခဲ့တယ္။
ထိုမ်က္ရည္သည္ ေဖာ္ျပရန္ခက္ခဲေသာ ေရေသာက္ျမစ္မွ က်ဆင္းလာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
တစ္ခုခုကို ဆံုးရွံဳးၿပီးခ်ိန္တြင္
တစ္စံုတစ္ခုကို ျပန္ရဖို႔ ေတာင့္တေနတက္တယ္ဆိုတာ
အမွန္ပဲလား။
အခန္း(၀)
အိမ္အျပန္လမ္းသည္ သိပ္ကို ေျခာက္ကပ္လြန္းလွသည္။
ကၽြန္မတို႔ (၃)ေယာက္ အတူထိုင္ေနၾက လမ္းခြဲဆိုတဲ့ ရွမ္းစားေသာက္ဆိုင္ေလးတြင္ ဒီေန႔ေတာ့ အာကာနဲ႔ ကၽြန္မ
ႏွစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ျဖစ္ ခဲ့တယ္။ ခုလို (၂)ေယာက္တည္း ထိုင္ရတဲ့အခါ တစ္ခုခုလြတ္ဟာေနသလိုလုိ
(သို႔မဟုတ္) စြဲမတ္ေနသလိုလုိ။ တစ္စုံတစ္ရာကို ဖမ္းဆုတ္ခြင့္ (သို႔) ဆံုးရွံဳးခြင့္ ။ ကၽြန္မ တကယ္ကို
ေယာက္ယက္ခတ္ေနခဲ့တယ္ ။ ကၽြန္မသည္ သည္လိုေန႔မ်ိဳးကို ေစာင့္စားခဲ့သူ တစ္ဦးလား ….။ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစ
အာကာနဲ႔ ကၽြန္မ အၾကား စကားလံုး တစ္လံုးမွ်မရွိခဲ့ ။ သည္လိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ဆိုင္မွာ ထိုင္ၿပီးမွ
ဆိုင္ကေန ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။
ဆိုင္အျပင္ဖက္ Car park နားေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ လက္တစ္စံုကို ခပ္ရဲရဲလွမ္းဆြဲတာခံလိုက္ရတယ္။
“ အာကာ “
တင္းၾကပ္ေနေအာင္ ဖမ္းဆုတ္ထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ လက္က လြတ္ေအာင္ ရုန္းလို႔မရခဲ့ ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ
ဘာလုပ္ရမလဲ။ ေက်ာင္းကတည္းက ရိုးသားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္အၾကား ခ်ယ္ရီ၀င္
လာခဲ့တယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႔ ဟန္မေဆာင္တက္တဲ့ ခ်ယ္ရီက အာကာ့ကို စိတ္၀င္စားေၾကာင္း ဖြင့္ဟခဲ့တယ္။
မိန္းကေလးဆိုတာ တစ္ဖက္က ခ်စ္ေနတာကို သိေနရံုေလးန႔ဲ ဘယ္ကိုမွ ဆက္ေလွ်ာက္ခြင့္မရွိဘူး ဆိုတာ
ဘာ့ေၾကာင့္ မသိရတာလဲ။ ႏွဳတ္က ေျပာခ်င္ေနေပမယ့္ စိတ္ထဲကေနပဲ မရဲတရဲ ေရရြတ္ေနမိတယ္။
“ နင့္ဆီ ဖုန္းဆက္ဆက္ေနတဲ့ သူကို နင္သိလား သီရိ”
“ အင္း “
နင့္အသံ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာင္းထား ေျပာင္းထားပါ ငါနင့္ရဲ႕ အသံကို ခြဲျခားသိတာေပါ့
“ မနက္က ပို႔လိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ကို နင္ဘယ္လို စီမံမလဲ “
“ ငါ့ကို မိုက္မဲတဲ့သူတစ္ေယာက္လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ထင္သြားမွာ ငါစိုးတယ္ ၊ အဓိက ခ်ယ္ရီပဲ“
“ ငါတို႔ရဲ႕ အခ်စ္က ငါတို႔နဲ႕ပဲ သက္ဆိုင္တယ္”
“ နင္နဲ႔ ခ်ယ္ရီက ခ်စ္သူေတြေလ”
ကၽြန္မရဲ႕လက္ကို မလႊတ္ပဲ သူ႔ရင္ခြင္ထဲကို ဆြဲသြင္းလိုက္တယ္ ေႏြးေထြးတဲ့ သူ႔ရင္ခြင္ထဲတြင္ ကၽြန္မ
ရင္ေတြ အဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ စည္းခ်က္မညီခဲ့ဘူး ။ ထို႔ေနာက္ တိုးရွလြန္းတဲ့ သူ႔ဆီက
“ ငါခ်စ္တာ နင္ပဲ သီရိ “ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို တိုးတိုးေလး ေျဖခ်ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မဘ၀တြင္
အေတာင့္တဆံုး လက္ေဆာင္ေလးရလိုက္သလို ။ ထိုစကားလံုးေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုး ထူပူသြားခဲ့တယ္။
အာကာရယ္ ငါ့ေနရာမွာ နင္၀င္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ ငါ့ရင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပူေလာင္ေနလဲဆိုတာ………..
ငါခ်ယ္ရီကို ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ရမလဲ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေပၚမွာ ငါဘယ္ေလာက္
ေအာက္တန္းက်ခဲ့ၿပီလဲ။ အဲဒါအခ်စ္တဲ့လား။
ထိုအရာသည္ အခ်စ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ …………………..။
သူ႔ရင္ခြင္ထဲက ရုန္းထြက္ဖို႔ လံုး၀စိတ္ကူးမရွိခဲ့ပါ။ ခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မ်က္လံုးအစံုကို မွိတ္ၿပီး သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာပဲ
ဇြတ္မွတ္ၿပီးေတာ့ပဲ ေနခ်င္ေနမိတယ္။ တုန္႔ျပန္မွဳ မဲ့စြာ တြဲလ်ားခ်ထားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ လက္အစံုက
အာကာ၏ ေက်ာျပင္ကို မသိမသာ သိုင္းဖက္ ထားလိုက္မိသည္ ထို႔ေနာက္ ရင္ထဲက အေမာမ်ားအားလံုး
သူ၏ ပံုခံုးထက္တြင္ တိတ္တိတ္ ကေလး ခိုးခ်ခဲ့မိသည္။
အခ်စ္သည္ သတၱိ(စြမ္းအား)တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း
ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႔က်က် သိခဲ့ရပါသည္။
ထိုေန႔သည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၂) ရက္ေန႔ျဖစ္သည္။
အခန္း(၁)
သည္ေန႔သည္ ခ်ယ္ရီစကၤာပူက ျပန္လာမယ့္ေန႔။ တနည္းေျပာရရင္ ေမာင္နဲ႔ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္သူသက္တမ္း
တစ္ႏွစ္ျပည့္ တဲ့ေန႔ပါပဲ။ ခ်ယ္ရီကို ေလယာဥ္ကြင္းကို လာၾကိဳဖို႔ ညကတည္းက ေမာင္နဲ႔ တိုင္ပင္ထားၿပီးသားမို႔
အရင္ေန႔ေတြအတိုင္း ေမာင္က ကၽြန္မကို လာေခၚတယ္။ ကၽြန္မ နဲ႔ ေမာင္အတြက္ေတာ့ ဒီေန႔ဟာ
သိပ္ကို ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းတဲ့ေန႔ေလးပါပဲ။ ေမာင္က ခ်ယ္ရီကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာၿပမယ္တဲ့။ အျပစ္
ေပးသမွ်ကို ခံယူမယ္တဲ့။ ေလယာဥ္ကြင္းသြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေမာင္နဲ႔ ကၽြန္မ ဘာစကားမွ
မေျပာမိေအာင္ ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေမာင္ကိုယ္တိုင္လည္း ကၽြန္မကို ေျပာဖို႔ စကားလံုး မရွိေသးမွန္း
ကၽြန္မ သိေနခဲ့တယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းနားေရာက္ခါနီးမွ ေမာင္က -
“ ခ်ယ္ရီက ေမာင့္ကို ျမင္လို႔ေျပးဖက္ၿပီးနမ္းရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ သီရိ”
“ကၽြန္မမွာ စီမံထားတာေတြ ရွိပါတယ္”
“ ဟုတ္လွခ်ည္လား သီရိရဲ႕ ။ ေျပာပါဦး ဘယ္လိုေတြ စိတ္ကူးထားလို႔လဲ”
“ ဒီေန႔က ေမာင္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေလ”
“ အင္းေလ ေမာင္သိသားပဲ”
“ Paper anniversary ေပါ့ေနာ္ ေမာင္”
“ ဟုတ္တာေပါ့ paper ”
အသင့္ပါလာတဲ့ စာရြက္ အလြတ္ကေလးတစ္ရြက္ကို ေမာင့္ကို ထုတ္ျပလိုက္တယ္။ ကၽြန္မထုတ္ျပတဲ့
စာရြက္ အလြတ္ကေလးကို ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္နဲ႔ ရယ္ေနတဲ့ ေမာင့္ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ ရင္ေမာမိတယ္။
“ေမာင့္ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ဒီထက္ပိုၿပီး ေမာင္နဲ႔ ဆက္မတြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ။ ေမာင့္ကို သစၥာမရွိတဲ့
ေယာက္်ားလို႔ ထင္သြားသလို ။ သီရိကုိလည္း သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း စည္းမေစာင့္ဘူးလို႔ စြတ္စဲြလိမ့္မယ္ ။
ခရီးေ၀းက ျပန္လာတဲ့ ခ်ယ္ရီကို ဖြင့္ေျပာဖို႔လည္း သီရိမွာ အင္အားေတြလည္းမရွိဘူး ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်ယ္ရီမသိလိုက္တဲ့ ကၽြန္မ နဲ႔ ေမာင္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းကို ဒီမွာပဲ ရပ္လိုက္ၾကပါဆို႔ေနာ္ “
ကၽြန္မစကားအဆံုးမွာပဲ စာရြက္ကေလးကို အလည္တည့္တည့္ေခါက္ခ်ၿပီး မႏွစ္က ေမာင္ေပးခဲ့ေသာ ဓါးနဲ႔ ျဖတ္ခ်လိုက္တယ္။ တစ္ပိုင္းကို ကၽြန္မယူၿပီး ေမာင့္ကို ေနာက္တစ္ပိုင္း ကမ္းေပးလိုက္တယ္။
“ ဘာ - ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ သီရိ ၊ တို႔ေတြ ကစားေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဒီဓါးနဲ႔ ပိုင္းလိုက္တာ တရားမ၀င္ဘူး ဒီဓါးကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္သံုးခြင့္မွ မရွိပဲ”
“ ဒီဓါးကို ေမာင္နဲ႔ကၽြန္မၾကားက သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္ေတာက္ဖို႔ သတ္သတ္ သိမ္းထားခဲ့တာပါ ၊ ပန္းသီးလွီးခဲ့တုန္းက ဒီဓါးမဟုတ္ဘူး “
ေမာင္ကေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာပဲ နားမလည္တဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ပဲ ၾကည့္ေနေလရဲ႕ ။ ေသခ်ာတာကေတာ့
ေမာင္ စိတ္ဆိုး ေနတာပဲျဖစ္မယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီစိတ္ဆိုးတာကို ခံႏိုင္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းရည္းစားကို ေပၚတင္ တြဲျပေနတာထက္ စာရင္ေပါ့။
“အခ်စ္မွာ တားျမစ္ခ်က္ေတြ မရွိေပမယ့္ စည္းေတာ့ရွိတယ္ ေမာင္။ အဲဒီစည္းက ဥပေဒနဲ႔လြတ္ကင္းေကာင္း
လြတ္ကင္းေန လိမ့္မယ္ ဒါေပမယ့္ စည္းမေစာင့္ပဲ ရထားတဲ့အခ်စ္က ၾကာၾကာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမရႏိုင္ဘူးလို႔
သီရိ ထင္တယ္။ အခ်စ္တစ္ခုမွာ နစ္နာတာေတြ ဆံုးရွံဳးတာေတြ အျမတ္ေတြ ႏိုင္ခဲ့တာေတြမရွိဘူး ေမာင္။
အခ်စ္မွာ ေက်နပ္ေနဖို႔ပဲ လိုတယ္။ ေမာင္နဲ႔ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ ပတ္သက္ခြင့္ရတဲ့အတြက္
သီရိေက်နပ္တယ္။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ ေမာင့္ဆီက ဒီထက္ပိုၿပီး ဘာမွမတက္မတ္ဘူး။
အဲဒီအတြက္ ေမာင္လည္း ေက်နပ္လိုက္ပါ။”
ထို႔ေနာက္ ……………………..
အျဖဴေရာင္စာရြက္ အပိုင္းျပတ္ကေလး တစ္စစီ ကိုယ္စီ ေၾကမြစြာ ဆုတ္ကိုင္ထားၾကရင္း ……..
အေ၀းက ျပန္လာမယ့္ ခ်ယ္ရီကို အၿပံဳးနဲ႔ဆီးၾကိဳဖို႔ မ်က္ရည္စေလးေတြ ကုိယ္စီ ကြယ္၀ွက္လ်က္ ။ ။
ထိုေန႔သည္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၂) ရက္ေန႔ျဖစ္သည္။
ကၽြန္မရဲ႕ မွတ္စုေလးမ်ား
ladylady89@gmail.com = Mydiary
)